Wstecz / Spis Treści / Dalej

ROZDZIAŁ DWUNASTY: ZASŁYSZANA HISTORIA

Czas: nieokreślony, noc... uwolniłem się z ciała stosując zwykłą metodę... żadnego sygnału... mam więc do wyboru różne możliwości... postanawiam, jeżeli to możliwe, samodzielnie wrócić do BB... ident: “BB, KT-95"... rozciągnąłem się... przejście przez pierścienie odbyło się bez przeszkód, potem ruszyłem do skraju rzadkiej mgły w Strefie Przejściowej... zaczął do mnie docierać niewyraźny percept BB, więc zastygłem w bezruchu... to była niespodzianka... BB znajdował się tuż pode mną. Zmatowiały i tak mocno zamknięty, że nic dziwnego, iż trudno go było odnaleźć.

Otworzyłem się i zacząłem wibrować. (Cześć BB, wróciłem.)

BB otworzył się nieznacznie, a potem rozjaśnił. (Och, już prawie straciłem nadzieję, że wrócisz. Czyżbyś utknął w swoim ludzkim ciele?)

Zakołysałem się lekko. (Zdarza się.)

Nie miałem perceptu, że myślał o AA, a nie chciałem podejmować tematu jego przyjaciela, dopóki on sam tego nie zrobi. W tej sytuacji była to drażliwa rota, a nie miałem odpowiedzi, której szukał. O ile w ogóle było jakieś rozwiązanie tego problemu. Aby zacząć coś robić, wyciągnąłem się, wykonałem ze trzy szybkie obroty i wróciłem, wywijając zakrętas.

BB sfałdował się. (Co to było?)

(Takie sobie ćwiczenie.)

Otworzył się. (Na KT-95 mamy grę, w której robimy podobne rzeczy. Chcesz spróbować?)

Rozjaśniłem się. (No pewnie!)

Zakołysał się lekko. (Spróbuj robić to, co ja, nic poza tym.)

Odwrócił się, zawirował, a ja rozciągnąłem się za nim. Pilnowałem się go, jak tylko mogłem, co przypominało trzymanie się wysmarowanej tłuszczem świni na tafli lodu, z tą różnicą, że w tym przypadku lód był trójwymiarowy, nie, znacznie gorzej – miał wiele wymiarów. A więc wirowaliśmy, zatrzymywaliśmy się, startowaliśmy, poruszaliśmy się – to powoli, to znów szybko, mijaliśmy rozbłyski dziwnych perceptów, pędziliśmy ku lśniącemu słońcu i przenikaliśmy przez nie, krążyliśmy wokół gromadek postaci, które wydawały się zdziwione naszym widokiem. Przez cały czas kurczowo trzymałem się identu BB, tak jak ostatni w szeregu łyżwiarz trzyma się jadącej przed nim osoby. Zanurzaliśmy się w chmurach i wynurzaliśmy się z nich, wchodziliśmy w pasma energii, które odbierałem jak podmuchy gorącego i zimnego powietrza, jak elektryczne wstrząsy, przenikaliśmy przez mury wspaniałego miasta o wielu wieżach. Balem się, że nie zdołam już dłużej trzymać się jego identu, bałem się, że jeśli odpadnę, zgubię się całkowicie. BB zatrzymał się raptownie i znów znaleźliśmy się w rzadkiej mgle zewnętrznej otoczki Ziemi. Cały się trząsłem.

BB wibrował z ożywieniem. (Świetna zabawa, co?)

Zamigotałem silnie. (Tak, świetna. Kto ją wymyślił?)

BB zbladł. (Wymyślił?)(Skąd się ona wzięła?)

Sfałdował się. (Och, nie wiem. Zawsze była. Jeśli chcesz, możesz zapoczątkować zupełnie nową. Największa frajda to dodać, w środku lub na końcu, coś nowego, taką niespodziankę. Rozumiesz?)

(Tak. My, ludzie mamy podobną zabawę, nazywamy ją “idź za przewodnikiem".)

BB rozjaśnił się. (No właśnie, “idź za przewodnikiem". Dobrze ci szło. Musisz często się w to bawić.)

Zamigotałem. (No, nie, ostatnio się w to nie bawiłem. Ale latałem na samolotach i to mi pomogło.)

BB zbladł, a ja mówiłem dalej. (A przy okazji, co się dzieje, jeśli nie zdążysz zrobić obrotu lub zgubisz ident?)

Zakołysał się mocno. (Przegrywasz.)

(A co się dzieje z tymi, którzy przegrywają?)

BB migotał. (Nie mam o tym żadnej roty. Oni nie wracają już do gry. Mój percept mówi, że się gubią.)

(I nie odnajdują się?)

(No, jak już powiedziałem, już nie wracają do gry, a więc nie mam o tym roty. Często w grupie jest około setki bawiących się. Fajna zabawa, co?)

(Tak.) Zadałem ostatnie pytanie. (A to, przez co przechodziliśmy – co to takiego?)

BB sfałdował się. (O tym nie mam roty. Nikt nie zaprząta sobie głowy takimi drobiazgami, to tylko zabawa.)

Ładna mi zabawa. Miałem wyraźny percept, co by się stało, gdybym w czasie gry zgubił ident BB. Przegrałbym i zagubiłbym się. Jestem pewien, że nie potrafiłbym odnaleźć drogi. Na szczęście nie zgubiłem się, ale na przyszłość mam nauczkę, żeby nie brać udziału w grze, której nie znam, zwłaszcza jeśli będzie to gra z KT-95. Pozostawała do rozstrzygnięcia jeszcze jedna kwestia:

co wyniknęło z naszej gry? Jakie były skutki działania energii, którą tak lekkomyślnie zużyliśmy na bezcelową gonitwę w przestrzeni? Pędząc nie zważaliśmy na nic – ile więc mrówek zginęło tylko dlatego, że akurat znalazły się na naszej drodze? A co się działo wówczas, gdy w takiej zabawie brała udział cała setka? Istoty zamieszkujące teren zabawy mogły uznać jej skutki za naturalny kataklizm lub wolę Boga, niezależnie od tego, czy ginęły mrówki, czy inne stworzenia. Jak by na to nie spojrzeć, był to dziwny percept – możliwość spełnienia roli takiego instrumentu. Prawdopodobnie mieliśmy tu do czynienia z jednym z przykładów działania bezosobowej inteligencji.

BB przerwał mi. (Hej, dobrze się czujesz?)

Otworzyłem się. (Tak, oczywiście.)

(Byłeś zamknięty i migotałeś. Wydaje mi się, że znów chcesz uciec do swego fizycznego ciała.)

Otworzyłem się i zakołysałem. (Nie, nie. W każdym razie jeszcze nie teraz.)

(Dlaczego się nim przejmujesz? Dlaczego w ogóle wracasz? Zostaw je tam, gdzie jest.)

Zwróciłem się do wewnątrz. Już nie raz o tym myślałem, ale jak dotąd odrzucałem ten pomysł, gdyż nie miałem pojęcia kim wówczas byłbym i co bym robił. Wciąż czegoś tu nie rozumiałem. Wiedziałem, że z łatwością mogę przedostać się przez niższe pierścienie i zatrzymawszy się w jednym z nich, wziąć udział w życiu jego mieszkańców. A działo się tam dużo ciekawych rzeczy. Większość mieszkających w tej strefie istot, o ile nie wszystkie, zajmowała się pomaganiem ludziom w rozwoju. Mogłoby się wydawać, że jest to zasadnicza część systemu doskonalenia się, lecz to było dopiero przygotowanie. Przygotowanie do czego? Tu właśnie zaczynał się niezrozumiały dla mnie moment. Ci, którzy przebywali w zewnętrznym pierścieniu po raz ostatni, wracali do Domu, ale mój percept Domu stawał się coraz bardziej mglisty, a nie, jak należało się spodziewać – wyraźniejszy i bardziej zrozumiały. No cóż, nie byłem tam od bardzo, bardzo dawna.

Otworzyłem się ostrożnie. (Tak, a więc, no... nie skończyłem jeszcze szkoły, jeszcze się uczę... i potrzebne mi jest do tego fizyczne ciało.)

BB zbladł całkowicie.

(To jest rodzaj gry) ciągnąłem (a ja zgodziłem się wziąć w niej udział.)

Rozjaśnił się. (Och, gra! Chcę ją poznać.)

(Jeśli cię to interesuje, dam ci na ten temat krótką rotę. Tylko, czy sobie z nią poradzisz?)

Zakołysał się. (Po tym ostatnim numerze z AA dam sobie radę ze wszystkim, co dotyczy ludzi.)

Zwróciłem się do wewnątrz. Wspomniał o AA bez migotania i to było wspaniałe. Wygładzał się. Rzuciłem mu krótką rotę, w której zebrałem moje wędrówki poza ciało od 1958 roku, opuszczając kontakty z NIMI. Przyjął ją, zamknął się i przez jakiś czas nie poruszał się i nie odzywał. Potem otworzył się szeroko, zakołysał się i zamigotał.

Zawibrowałem. (To wcale nie jest śmieszne!)

Wreszcie się wygładził. (Mam dla ciebie ident! RAM-Bam!) Kołysał się mocno i migotał.

(Wystarczy samo RAM.)

W końcu uspokoił się. (Dobrze, Ram, percept mi mówi, że zanim się to zaczęło, byłeś zamkniętym, ograniczonym człowiekiem. Później poszedłeś ostro. Nie byłeś jednak zbyt bystry.)

Sfałdowałem się. (I nadal nie jestem.)

(I wszystko przychodzi ci z trudem.)

Zakołysałem się lekko. (Uważasz, że tobie poszłoby lepiej?)

BB zamigotał. (Każdy głupi skręt choćby tylko w połowie uświadamiający sobie, kim jest. mógłby...)

Przerwałem mu (A gdyby nie miał tej świadomości?)

Zbladł i zawibrował. (Nie, tak nie można. Nie nabierzesz mnie na tę grę! Pozostanę taki, jaki jestem!)

Zakołysałem się i zwróciłem do wewnątrz. Obecnie, kiedy patrzę na to z dystansu, wydaje mi się, że wiele moich reakcji z wczesnego okresu podróży poza ciało może wyglądać zabawnie. Teraz ja sam się z nich śmieję. Ale przynajmniej wiem, że zabawa w zdobywaniu doświadczenia podczas ludzkiego życia przynosi efekty. Jednak pozostaje jeszcze tyle niewiadomych. Co się dzieje po ukończeniu szkoły? Gdzie i w jaki sposób wykorzystuje się to, czego się nauczyło?

BB przerwał mi. (Słuchaj. RAM.)

Otworzyłem się. (No?)

Migotał. (Cofam to, co powiedziałem. Nie jesteś taki głupi.)

Zakołysałem się. (Dziękuję. Było mi to potrzebne.)

Zbladł. (Potrzebne?)

(To żart. Ludzki humor.)

Zwrócił się do wewnątrz, po czym otworzył. (A w jaki sposób dostałeś percept i zacząłeś się bawić w opuszczanie ciała?)

Zamigotałem. (Nie wiem. To się po prostu stało.)

(Czy inni ludzie też to robią?)

(Niektórzy, tak. Spotykałem ich. Największy problem polega na tym, że większość ludzi opuszcza ciało podczas snu i nie pamięta o tym po przebudzeniu.)

BB zwrócił się do wewnątrz. Wiedziałem, że przegląda i analizuje rotę, którą dostał ode mnie. Takie pojęcie jak sen i budzenie się wymagały od niego nowych perceptów. Wiedziałem również do czego zmierzał. Ale rozmyślił się.

Otworzył się, migocąc. (A te trzy skręty, które zeszły po, jak mówisz, promieniu? Kto to był?)

Sfałdowałem się. (Nie wiem.)

(Wyglądało na to, że cię znają.)

(Może byli z KT-95?)

Zakołysał się. (To jakaś zwariowana rota... albo żart. Ale wydawało się, że ty też ich znasz. Chciałeś, aby zabrali cię ze sobą? Dlaczego?)

Zamigotałem. (Nie wiem.)

(Spotkałeś ich kiedyś znowu?)

(Nie mam o tym perceptu.)

Zwrócił się do środka, a potem na zewnątrz. (A co powiesz o skrętach, które pomogły ci, gdy tego potrzebowałeś lub wydawało ci się, że potrzebujesz? Kim one były?)

Wygładziłem się. (Prawdopodobnie były to istoty z wyższych pierścieni. Takie rzeczy zdarzają się często. Już mówiłem, że większość ludzi nie zdaje sobie z tego sprawy, gdyż spotyka ich to podczas snu. Sen to taka zwariowana rota.)

BB ponownie zwrócił się do wewnątrz, a potem otworzył się, migocąc. (Och, mam percept, że pełno tu zwariowanych rot.)

Zbladłem. (Na przykład?)

(No, chociażby ta rota o intensywnym procesie uczenia się ludzi, ta którą mi rzuciłeś.)

Zamigotałem. (Jak to?)

Mówił dalej. (Czyżby to nie była zwariowana rota?)

(Według mojego perceptu jest to prawda.)

(A ja mam inną rotę, i gdy porównam je obie, to nie pasują do siebie, jedna z nich wydaje się niedorzeczna.)

Zbladłem. (Jaka to rota?)

(Ta, którą dostaliśmy w broszurze o TSI, o wszystkich miejscach, które mamy odwiedzić. Jest tam wszystko o Ziemi i ludziach, o tym. jak się to zaczęło, po co to jest... no, wszystko.)

Zamknąłem się, a potem powoli otworzyłem. (Nie pasują do siebie?)

(Masz, zdobądź własny percept.) BB rzucił mi rotę. Wziąłem ją i zacząłem rozwijać z zaciekawieniem.

KLIK!

“Ktoś", “Gdzieś" (a może jedno i drugie) potrzebuje, lubi, chce, ceni, zbiera, jada lub zażywa jako narkotyk (sic!), w milionowych bądź niezliczonych dawkach substancję o idencie Lusz. (Elektryczność, ropa naftowa, tlen, złoto, pszenica, woda, ziemia, stare monety, uran.) W miejscu zwanym “Gdzieś" Lusz występuje bardzo rzadko, a ci, którzy go posiadają, uważają, iż jest niezbędny do tego, do czego się go używa.

Kierując się Prawem Podaży i Popytu (powszechne prawo w ..Gdzieś"), “Ktoś" zamiast poszukiwać naturalnych zasobów Luszu, zdecydował się go produkować w sposób powiedzmy, sztuczny. Postanowił założyć jego hodowlę, uprawiać go w ogrodzie.

Naturalny Lusz odznaczał się różnym stopniem czystości. Stwierdzono, że powstawał w wyniku ruchów wibracyjnych podczas cyklu węglowo-tlenowego i wtórnie podczas procesu reakcji. Badacze z “Gdzieś" przemierzali duże odległości w poszukiwaniu nowych źródeł tej cennej substancji, a ich odkrycia witano z entuzjazmem i nagradzano.

Wszystko zmieniło się z chwilą, gdy hen, daleko, gdzieś w zapadłym kącie, “Ktoś" założył swój eksperymentalny Ogród. Najpierw stworzył odpowiednie środowisko, w którym mógł powstać i rozwijać się cykl węglowo-tlenowy. Ustanowiona przez niego Równowaga zapewniała rosnącym osobnikom właściwe oświetlenie i stałą dostawę odpowiedniego pożywienia.

Potem “Ktoś" próbował oszacować swój plon. Rzeczywiście. Pierwsza Hodowla dostarczyła Luszu, ale w małych ilościach i nie najlepszego pod względem gatunkowym – nie nadawał się on do zabrania w miejsce zwane “Gdzieś". Problem był podwójny. Okazy rodziły się zbyt drobne i żyły bardzo krótko. W efekcie czego powstawało niewiele marnego jakościowo Luszu, gdyż w tak ograniczonych warunkach nie było czasu na jego wytwarzanie. Ponadto Lusz można było zbierać tylko w momencie, gdy jednostki kończyły życie; ani chwili wcześniej.

Druga Hodowla, która okazała się nie lepsza, o ile nie gorsza od Pierwszej rozwijała się w innej części Ogrodu i w odmiennym od poprzedniego środowisku. Tym razem nie było to środowisko płynne, lecz gazowe. Ze związków chemicznych o większej gęstości utworzono stałe podłoże, dzięki czemu związki te były stale dostępne. “Ktoś" zasadził niezliczone ilości znacznie dorodniejszych egzemplarzy nowych odmian. Niektóre z nich były wiele tysięcy razy większe i miały bardziej złożoną budowę od prostych, jednokomórkowych okazów Pierwszej Hodowli. Wprawdzie został odwrócony cykl węgIowo-tlenowy, ale cały zasiew pozostał jednorodny. Podobnie jak w przypadku Pierwszej Uprawy, osobniki rozmnażały się regularnie i samoczynnie kończyły życie. Aby uniknąć nierównomiernego rozkładu odżywczych substancji chemicznych i oświetlenia, co miało miejsce w przypadku Pierwszej, “Ktoś" postanowił, że osobniki Drugiej Hodowli nie będą się poruszać po całym ogrodzie, lecz każdy z nich pozostanie w przydzielonej sobie jego części. W tym celu wyposażył je w silne wyrostki sięgające w głąb twardego podłoża i unieruchamiające roślinę. Z korzeni wyrastały łodygi lub pnie dźwigające wyższe partie roślin, tym samym umożliwiając im otrzymywanie koniecznej porcji światła. Górne części roślin – szerokie, cienkie i dość wiotkie – pełniły rolę przekaźników energii. Przepływające przez nie w obydwu kierunkach związki węglowo-tlenowe zapewniały roślinom odżywianie i wymianę z otoczeniem. Poza tym każdy okaz zaopatrzono w kolorowe radiatory wraz z generatorami małych cząstek. Rozmieszczono je symetrycznie; zazwyczaj w pobliżu wierzchołka.

Chcąc przyśpieszyć rozmnażanie się roślin “Ktoś" wywołał gwałtowne ruchy wibracyjne w gazowej powłoce. Z czasem przekonał, że ten sam burzliwy proces pomaga w zbieraniu Luszu.

Jeśli zaburzenia były dostatecznie gwałtowne, kładły kres życiu roślin, które umierając wydzielały Lusz. Miało to duże znaczenie, gdy istniała konieczność natychmiastowej dostawy tego surowca, gdyż nie trzeba było czekać na okres zbiorów.

Pomimo to, plon Drugiej Hodowli okazał się nader niezadowalający. Co prawda osiągnięto znaczny przyrost ilościowy, ale zbyt długie życie roślin nie wpływało korzystnie na jakość wytwarzanego przez nie Luszu. Przeoczono tu coś ważnego.

Przed założeniem Trzeciej Hodowli “Ktoś" długo prowadził badania, krążąc nad swoim Ogrodem. Rzeczywiście zadanie, którego się podjął nie było wcale łatwe. Wprawdzie osiągnął sukces, ale tylko częściowy. Wyhodowany przez niego Lusz był znacznie gorszy od dzikiej, występującej w stanie naturalnym odmiany.

Jednakże uporał się z tym problemem, czego żywym świadectwem była Trzecia Uprawa. “Ktoś" odtworzył pierwotny cykl węglowo-tlenowy, a osobnikom przywrócił ruchliwość, bowiem doświadczenie wykazało, że oba te czynniki zapewniają wytwarzanie wysokiej jakości Luszu. Gdyby jeszcze udało się wyhodować większe okazy, sukces byłby zapewniony.

Mając to wszystko na względzie, “Ktoś" przeniósł na teren obecnej uprawy jednostki Pierwszej Hodowli, która nadal rozwijała się w części Ogrodu mającej płynne środowisko. Zmodyfikował je tak, aby mogły żyć i wzrastać w środowisku gazowym. Najpierw przystosował je do odżywiania się osobnikami Drugiej Hodowli, którym pozwolił w tym celu bujnie się rozwinąć. Tak powstały pierwsze Mobile, czyli Trzecia Hodowla. Mobile żywiły się okazami Pierwszej Hodowli, a pozbawiając je życia produkowały Lusz. A więc teraz ilość Luszu była znaczna, ale jego jakość, jego struktura wibracyjna wciąż pozostawiała wiele do życzenia.

Przez czysty przypadek “Ktoś" odkrył Główny Katalizator produkcji Luszu. Długość życia monstrualnych i wolno poruszających się Mobili była nieproporcjonalna do ilości pobieranego przez nie pożywienia. Mobile żyły tak długo, że wkrótce zdziesiątkowałyby jednostki Drugiej Hodowli. Wówczas w całym Ogrodzie zostałaby zachwiana równowaga ekologiczna i ustałaby produkcja Luszu. Zarówno Drugiej, jak i Trzeciej Hodowli groziła Zagłada.

Zaczęło brakować okazów z Drugiej Hodowli i wobec tego nie było zaspokajane zapotrzebowanie energetyczne Mobili. Często zdarzało się, że dwa Mobile chciały zjeść tę samą jednostkę Drugiej Uprawy. To rodziło konflikt i powodowało fizyczną walkę między dwoma niezgrabnymi Mobilami. Czasem walczyło ich ze sobą nawet kilka.

Początkowo “Ktoś" był zdziwiony tymi zmaganiami, lecz później obserwował je z wielkim zainteresowaniem. Podczas walki Mobile wydzielały Lusz! I to wcale nie w małych, a przeciwnie – w sporych ilościach i w dodatku znacznie mniej zanieczyszczony, tak że przedstawiał on wartość użytkową.

“Ktoś" szybko sprawdził w praktyce dopiero co zrobione odkrycie. Wyjął następne okazy Pierwszej Hodowli z części Ogrodu o płynnym środowisku, przystosował je do życia w środowisku gazowym, ale wprowadził pewną zasadniczą zmianę. Nowe Mobile były mniejsze od poprzednich i miały żywić się innymi Mobilami. Rozwiązałoby to problem nadmiernej populacji Mobili, a podczas każdego między nimi starcia powstałoby więcej dobrego Luszu, nie mówiąc już o tym, który zostawał uwalniany w momencie, gdy nowe Mobile zabijały egzemplarze innych gatunków. Wówczas “Ktoś" mógłby przekazywać do “Gdzieś" znaczne ilości dość czystego Luszu.

W ten oto sposób powstała reguła Głównego Katalizatora. Konflikt między osobnikami cyklu węglowo– -tlenowego powoduje stale wytwarzanie Luszu. To było takie proste!

Zadowolony z wynalezienia formuły, “Ktoś" zaczął przygotowywać Czwartą Hodowlę. Wiedział już, że zbyt duże i za długo żyjące Mobile z Trzeciej Hodowli nie mogły być użyteczne na większą skalę. A gdyby jeszcze wzrosła ich ilość, należałoby powiększyć cały Ogród, który z racji za małej przestrzeni nie mógł pomieścić jednocześnie wielkich osobników Trzeciej Hodowli i służących im za pokarm roślin z Drugiej Hodowli. Ponadto doszedł do słusznego wniosku, że jeśli Mobile będą poruszały się szybciej, łatwiej popadną w konflikty i tym samym zwiększy się ilość wydzielanego przez nie Luszu.

Jednym aktem woli uśmiercił pozostałe dotąd przy życiu niezgrabne Mobile z Trzeciej Hodowli. Jeśli zaś chodzi o osobniki Uprawy Pierwszej, nadal żyjące w wodnym środowisku, to zmienił ich wygląd, nadając im bogactwo kształtów i rozmiarów. Były teraz wielokomórkowcami i odznaczały się dużą ruchliwością. Zaopatrzył je również w system równowagi. Powstały więc osobniki (przeważnie nie poruszające się), które pochłaniały okazy węglowego cyklu Drugiej Hodowli, służące im za źródło energii. Powstały też i inne, bardzo ruchliwe Mobile, dla których źródło energii stanowiły poruszające się modyfikacje Pierwszej Hodowli.

Zamknięty obieg działał całkiem zadowalająco. Nieruchome osobniki Drugiej Hodowli rozwijały się znakomicie w płynnym środowisku. Żywiły się nimi małe, bardzo ruchliwe Mobile żyjące w wodzie. Z kolei większe oraz/lub inne będące w ciągłym ruchu Mobile, chcąc zdobyć energię konsumowały mniejszych “zjadaczy roślin". Kiedy jakiś Mobil zanadto urósł i zrobił się zbyt powolny, stawał się łatwym łupem dla mniejszych Mobili, które zachłannie się na niego rzucały. Chemiczne pozostałości procesu trawienia osiadały na dnie płynnego środowiska i dostarczały pokarmu “Nieruchomym" (modyfikacjom Drugiej Hodowli), zamykając w ten sposób obieg. Łańcuch pokarmowy przynosił w efekcie stały dopływ Luszu, który powstawał dzięki umierającym “Nieruchomym", w wyniku emocji, jakie wzbudzała w walczących ze sobą Mobilach sama walka oraz dzięki Mobilom ginącym podczas tychże walk.

Przeniósłszy się do innej części Ogrodu – środowiska gazowego otaczającego stałe podłoże zbudowane z gęstej materii – “Ktoś" zastosował tę samą technikę, jeszcze bardziej ją ulepszając. Stworzył więcej odmian “Nieruchowych" (okazy pierwotnej Drugiej Hodowli), aby nowym Mobilom dostarczyć dostatecznej ilości urozmaiconego pożywienia. Tak jak w pierwszej części Ogrodu, tak i tu została zachowana równowaga między dwoma gatunkami Mobili – tymi, które odżywiały się “Nieruchomymi" z Drugiej Hodowli i tymi, które potrzebowały innych Mobili, aby utrzymać się przy życiu dzięki czerpanej z nich energii. Powstały więc tysiące rodzajów Mobili różnej wielkości – osobniki małe i duże, choć nie tak wielkie, jak Mobile z Trzeciej Hodowli. Wszystkie zostały wyposażone w pomysłowe akcesoria ułatwiające walkę. Szybkość poruszania się pozwalała na wymknięcie się wrogowi, barwy ochronne miały na celu zmylenie przeciwnika, ruchliwe narządy służące do wykrywania niebezpieczeństwa, a niezwykle twarde wyrostki do chwytania, przebijania i rozszarpywania wroga. Wszystko to ułatwiało walkę i przedłużało czas jej trwania, a w konsekwencji zwiększało wydzielanie Luszu.

W ramach dodatkowego eksperymentu “Ktoś" zaprojektował i stworzył taką odmianę Mobila, która w porównaniu z Mobilami Czwartej Hodowli była słaba i niedołężna. Jednakże Mobile eksperymentalne miały dwie zasadnicze zalety. Mogły spożywać zarówno “Nieruchomych", jak inne Mobile i czerpać z nich energię. Poza tym “Ktoś" przekazał im cząstkę siebie – ponieważ nie było ani znane, ani dostępne inne źródło takiej Substancji – by służyła jako główny czynnik wzmagający ruchliwość. Wiedział, że zgodnie z Prawem Przyciągania, taka domieszka Substancji, część Jego, dążąca do połączenia się z nieskończoną Całością, spowoduje u tego szczególnego gatunku Mobila nieustającą ruchliwość. Tym samym dążenie do zaspokojenia potrzeb energetycznych poprzez pożywienie nie będzie jedyną siłą pobudzającą Mobile do ustawicznej aktywności. A co ważniejsze, potrzeb wynikających z wewnętrznego przymusu, jaki stwarza wszczepiona drobinka “Kogoś", nie można będzie zaspokoić w Ogrodzie. Tak więc zawsze będzie istniała potrzeba ruchu i konflikt pomiędzy tą potrzebą a koniecznością pobierania energii, i o ile przetrwa, być może przyczyni się do stałej dostawy wysokogatunkowego Luszu.

Czwarta Hodowla przekroczyła wszelkie oczekiwania “Kogoś". Okazało się, że Ogród zaczął dostarczać dobry Lusz. “Równowaga życia" działała doskonale. Czynnik konfliktowy wpływał na wytwarzanie ogromnej ilości Luszu, a dodatkową dostawę tego surowce zapewniała śmierć wszystkich rodzajów Mobili oraz Nieruchomych. “Ktoś" wyznaczył specjalnych Nadzorców kierujących produkcją i pomagających przy zbiorach. Utworzył kanały, którymi transportowano nie oczyszczony Lusz z Ogrodu do miejsca zwanego “Gdzieś". Odtąd dzięki Ogrodowi “Kogoś" naturalne zasoby przestały być dla “Gdzieś" jedynym źródłem Luszu.

Po sukcesie, jaki Ogród “Kogoś" odniósł w produkcji Luszu, również Inni zaczęli projektować i budować swoje Ogrody. Było to zgodne z Prawem Podaży i Popytu (Próżnia jest stanem nie zapewniającym równowagi), ponieważ Ogród “Kogoś" tylko częściowo pokrywał zapotrzebowanie “Gdzieś" na Lusz. Nadzorcy innych Ogrodów odwiedzali Ogród “Kogoś", aby zbierać resztki Luszu, które przeoczyli lub pozostawili Jego Zarządcy.

Po zakończeniu pracy “Ktoś" powrócił do “Gdzieś" i zajął się innymi sprawami. Produkcja Luszu nadzorowana przez Zarządców utrzymywała się na stałym poziomie. Ale wszelkich zmian mógł dokonywać tylko sam “Ktoś". Zgodnie z jego zaleceniami Nadzorcy co jakiś czas niszczyli część Czwartej Hodowli. Robili to, aby młodym, rodzącym się jednostkom zapewnić dostateczną ilość pierwiastków chemicznych, światła i innych środków odżywczych, a także po to, by zebrać dodatkowy Lusz powstały na skutek takiego żniwa.

W tym celu wywoływali zaburzenia, zarówno w gazowej powłoce, jak i stałym podłożu. Na skutek tych wstrząsów wiele okazów Czwartej Hodowli traciło życie, miażdżone przez przetaczające się masy gruntu lub zalewane przez wzburzone fale płynnego środowiska. (Ze względu na specyfikę swej budowy, osobniki Czwartej Hodowli nie mogły zachować życie po zanurzeniu w wodzie, gdyż przestawała w nich zachodzić przemiana węglowo-tlenowa.)

Życie Ogrodu toczyłoby się przez całą wieczność według tego schematu, gdyby nie ciekawość i spostrzegawczość “Kogoś". Od czasu do czasu badał on próbki Luszu dostarczanego przez jego Ogród. Nie miał ku temu właściwie żadnego innego powodu poza tym, że zachował jeszcze resztki zainteresowania swoim planem.

Dokonując analizy jednej z próbek, “Ktoś" niedbale sprawdzał emanację Luszu i już miał włożyć próbkę z powrotem do zbiornika, gdy nagle uświadomił sobie Różnicę. Była wprawdzie bardzo niewielka, ale jednak była.

Natychmiast się tym zainteresował. Jeszcze raz sprawdził próbkę. Pośród emanacji zwykłego Luszu wyczuwało się słabe promieniowanie Luszu oczyszczonego, wy-destylowanego. To było wprost niemożliwe. Przecież czysty Lusz można było otrzymać dopiero po wielokrotnej obróbce jego naturalnych zasobów. Lusz pochodzący z Ogrodu “Kogoś" wymagał przed użyciem takiego samego potraktowania.

Ale fakt pozostawał faktem – próbka rafinowanego Luszu wykazywała tak czyste promieniowanie, że nie należało jej mieszać z substancją w stanie surowym, nie przetworzoną. “Ktoś" powtórzył badanie. Rezultat był identyczny. A więc w jego Ogrodzie działo się coś, czego nie zauważył.

“Ktoś" szybko opuścił “Gdzieś" i powrócił do Ogrodu. Na pierwszy rzut oka wszystko wyglądało tak samo jak przedtem. Trwałe podłoże i gazowa powłoka Ogrodu tworzyły bezkresny zielony dywan refleksów odbijających się od rosnących okazów Drugiej Hodowli. Modyfikacje Pierwszej Hodowli rozwijały się w płynnym środowisku zgodnie z Prawem Akcji i Reakcji (wchodzącego w zakres Prawa Przyczyny i Skutku.) “Ktoś" nie zauważył źródła destylowanego Luszu ani na terenie Pierwszej, ani Drugiej Hodowli.

Pierwsze wibracje rafinowanego Luszu (już przetworzonego przez roślinność Drugiej Hodowli) dotarły do “Kogoś" od jednego z okazów Hodowli Czwartej. Błysk promieniowania powstał podczas niezwykłego zachowania się tego osobnika – walczył on na śmierć i życie z innymi osobnikami Czwartej Hodowli. “Ktoś" dobrze wiedział, że taka akcja nie mogłaby spowodować uwolnienia destylowanego Luszu, zaczął więc szukać przyczyny owego zjawiska.

I w tym właśnie momencie odkrył Różnicę. Jednostka Czwartej Hodowli nie walczyła o resztki pokarmu, jakie pozostały ze słabszej jednostki tej samej Hodowli, ani o smakowity liść z drzewa Hodowli Drugiej. Nie walczyła też w obronie własnego życia z atakującą ją jednostką Czwartej Hodowli.

Walczyła natomiast, by ocalić życie trzech swoich nowo narodzonych “dzieci", które oczekiwały na rezultat walki skulone pod dużym okazem Drugiej Hodowli. Nie ulegało wątpliwości, że to było właśnie przyczyną powstawania błysków destylowanego Luszu.

Podążając tym tropem, “Ktoś" posprawdzał, co robią w Ogrodzie pozostałe osobniki Czwartej Hodowli i stwierdził powstawanie podobnych błysków w momencie, gdy inne stworzenia walczyły w obronie swoich “młodych". Wciąż jednak coś tu się nie zgadzało. Gdyby wszystkie żyjące w tym momencie egzemplarze Czwartej Hodowli podjęły taką akcję, to suma powstałych w jej efekcie rozbłysków destylowanego Luszu nie dałaby nawet połowy tego, co znajdowało się w próbce wyjętej ze Zbiornika. A więc musiała istnieć jeszcze inna przyczyna powstawania rafinowanego Luszu.

“Ktoś" krążył nad Ogrodem, systematycznie przeszukując każdy jego zakątek. W końcu zlokalizował źródło promieniowania wysokogatunkowego Luszu. Szybko udał się w tym kierunku.

I rzeczywiście – w pewnej części Ogrodu, pod dużym liściastym okazem Drugiej Uprawy stała samotnie jedna z eksperymentalnych Modyfikacji Czwartej Hodowli, tych, które miały w sobie Jego Cząstkę. Nie była “głodna". Nie popadła w konflikt z inną jednostką Czwartej Uprawy. Nie walczyła w obronie swoich “młodych". No to dlaczego wydzielała tak dużo destylowanego Luszu?

“Ktoś" przysunął się jeszcze bliżej. Skoncentrował się intensywnie na tym stworzeniu – i już wiedział, w czym rzecz. Było samotne! To właśnie stanowiło powód wydzielania przez nie czystego Luszu.

Gdy “Ktoś" odsunął się, znów zauważył coś niezwykłego. Zmodyfikowana Jednostka Czwartej Hodowli nagle uświadomiła sobie jego obecność. Upadła na podłoże i zaczęła wić się w dziwnych konwulsjach, wydzielając przezroczysty płyn z dwóch otworów służących do odbioru promieniowania. W tym momencie wytwarzała jeszcze więcej destylowanego Luszu.

To właśnie wtedy “Ktoś" stworzył swoją słynną Formułę DLP (Destilied Loosh Production – produkcja destylowanego Luszu – przyp. tłum.), którą stosuje się w Ogrodzie po dziś dzień.

Rezultat tej historii jest dobrze znany. “Ktoś" włączył do swej Formuły taką zasadę: “...wytwarzanie przez jednostki typu 4M czystego, destylowanego Luszu jest wywołane przez niezaspokojenie, ale tylko wówczas, gdy niezaspokojenie to wypływa z potrzeb o wyższym poziomie wibracyjnym niż potrzeby zmysłowe. Im większe takie niezaspokojenie, tym większa produkcja destylowanego Luszu..."

Wykorzystując Formułę w praktyce, “Ktoś" wprowadził w swoim Ogrodzie drobne zmiany. Są one dobrze znane każdemu historykowi. Wszystkie osobniki podzielił na połowy (aby zrodziło się w nich poczucie samotności, kiedy będą usiłowały ponownie się połączyć, chcąc uzyskać jedność) i zwiększył przewagę okazów typu 4M. To są dwie najistotniejsze innowacje.

W chwili obecnej Ogród jest fascynującym przykładem wydajnej produkcji Luszu. Nadzorcy już dawno stali się Mistrzami w Sztuce stosowania Formuły DLP. Jednostki typu 4M zdominowały inne gatunki i rozprzestrzeniły się w całym Ogrodzie, z wyjątkiem głębszych części wodnego środowiska. Są one głównymi producentami destylowanego Luszu.

W oparciu o doświadczenie. Nadzorcy wypracowali całą technologię zbierania Luszu z osobników typu 4M, wykorzystując w tym celu pomocnicze narzędzia. Najbardziej powszechne z nich nazwano miłością, przyjaźnią, rodziną, chciwością, nienawiścią, bólem, winą, chorobą, zarozumiałością, ambicją, poczuciem własności, posiadaniem, poświęceniem, a na większą skalę – narodowością, prowincjonalizmem, wojnami, głodem, religią, automatyzacją, wolnością, przemysłem, handlem, i tak dalej. Nigdy dotąd nie było tak wysokiej produkcji Luszu...

KLIK!

Zamknąłem się i zwróciłem do wewnątrz. Byłem oszołomiony. W pierwszym odruchu pomyślałem, że to jakaś pomyłka, że to nie jest opowiadanie o dziejach Ziemi. BB musiał pomylić to z jakimś innym miejscem, które zamierzali odwiedzić. Jednak, gdy ponownie rozwinąłem rotę, stwierdziłem, że jej zawartość w niepokojący sposób pokrywa się z tym, co wiedziałem o historii Ziemi ujętej w kontekście ludzi i zwierząt. Chociaż to, o czym mówiła rota, było oglądane jak gdyby z innej perspektywy. Łańcuch pokarmowy ziemskiej ekologii został dobrze zaprojektowany. Znając prawa Matki Natury, niektórzy nie zadowalający się łatwymi rozwiązaniami filozofowie, zastanawiali się nad tym, gdzie w tym procesie jest miejsce dla ludzkiego zwierzęcia. teraz stało się oczywiste, kto zjada nas! Przedtem były to tylko spekulacje, a obecnie...

BB, który się otworzył, był sfałdowany. (Uchwyciłeś percept, RAM?)

Zmatowiałem. (Tak, uchwyciłem.)

(W takim razie), ciągnął (co Lusz ma wspólnego z uczeniem się?)

Otworzyłem się nieznacznie. (Miałeś już tę rotę zanim przybyłeś na Ziemię?)

Wygładził się. (Taka, jaką ci dałem, była w broszurce wycieczki TSI. Razem z setkami innych rot, które dostaliśmy przed wyruszeniem.)

Otworzyłem się bardziej, ale wciąż byłem spięty. (Skąd pochodzą te broszury?)

(No, od... tak, od Kierownika Wycieczki.)

(A skąd on je wziął?)

BB zamigotał. (Nie mam o tym roty. Po prostu rzucił je nam i rozwinął: “Tu są ciekawe i ekscytujące miejsca, w których się zatrzymamy." Dostałem dobry percept ponieważ był to ostatni postój, a więc i ostatnia rota, jaką nam dano. Dlatego jest taka wyraźna. Niektóre są zamazane, bo znajdowały się w środku. Ale nie rota dotycząca Ziemi czy też ludzi. Ta jest całkiem zrozumiała, wcale nie pozbawiona sensu.)

Zesztywniałem. (A skąd pochodzi Kierownik Wycieczki?)

BB rozjaśnił się. (Och, on i cała reszta to skręty z sąsiadującego z nami systemu.)

(Dlaczego zorganizowali tę wycieczkę dla KT-95?)

Wygładził się. (To jest rodzaj no... handlu. Cały czas handlujemy z pobliskimi systemami.)

(A co oni dostają od was?)

Rozjaśnił się. (Zabawy! Gry! Żaden z systemów oddalonych od nas o cztery skoki w każdym kierunku nie ma tylu gier, co my.)

Zwróciłem się do wewnątrz i zamknąłem. Nie dawałem już sobie z tym rady. Zacząłem oddalać się. Jeśli rota była prawdziwa... wielkie Jeżeli"? Ogarnął mnie gniew, zrozumiałem, że jesteśmy ostatnim ogniwem łańcucha pokarmowego, że staliśmy się przedmiotem wielkiego oszustwa. Byłem oburzony na to, że się nami manipuluje, miałem chęć uderzyć w tych, którzy sterują mną... nami... całą ludzkością... którzy biorą coś od nas bez naszej zgody czy pozwolenia. Gdzie podziała się idea wolności? Czy każda nasza myśl została nam narzucona i czy podejmując jakiekolwiek działanie byliśmy prowadzeni, nie, kierowani i kontrolowani tylko po to, by udało nam się wyprodukować więcej Luszu? – mniejsza z tym, czym on jest – Luszu służącego w miejscu zwanym “Gdzieś" za jedzenie lub paliwo? I co ja mogę na to poradzić? Nawet teraz, gdy już o tym wiem? Zmatowiałem jeszcze bardziej i oddalałem się, oddalałem...

(Hej, RAM!) BB gwałtownie znikał mi z oczu. (Dokąd idziesz?)

Powrót do ciała fizycznego nastąpił prawie natychmiast, tak jak w przypadku gdybym nacisnął wyłącznik “panika", czego od dawna nie robiłem. Uczucie silnego zmęczenia, i to zarówno fizycznego, jak mentalnego, sprawiło, że nie sprawdziłem czasu powrotu. Czułem brak energii, nie chciało mi się nic robić. Byłem niezdolny do zaśnięcia. Wstałem, poszedłem do kuchni, i przyrządziłem sobie filiżankę kawy. Siedziałem i gapiłem się w nią.

Przez następne dwa tygodnie pozostawałem w stanie silnej depresji, nie miałem energii i chęci do badań. Wydobyłem z siebie tylko to:

Jest już zachód słońca. Guemsey (rasa krowy – przyp. tłum.) zrobiła już wiele kilometrów chodząc po całym pastwisku w poszukiwaniu jedzenia. Trawa była dziś bardzo soczysta, ale nie zastanawiała się dlaczego. Tak jak kazał, spokojnie przeszła przez tę bramę, a nie przez bramę znajdującą się po drugiej stronie drogi. On wiedział, że tutaj znajdzie lepszą trawę i dlatego przyprowadził ją w to miejsce, choć nie zdawał sobie z tego sprawy. Robiła tylko to, co jej kazał.

A teraz, o zachodzie słońca znów nadeszła pora, gdy musi do Niego pójść. Świadczy o tym ból, który odczuwa w podbrzuszu. Tam u Niego, na wzgórzu, jest chłodno i więcej jedzenia. A On usunie ból.

Guemsey idzie na wzgórze i czeka przy Jego domu. Wkrótce brama zostanie otwarta i Guemsey wejdzie na swoje miejsce. A później zje trawę, którą On przed nią położy... Podczas, gdy będzie jadła. On usunie ból – i nie będzie go czuła aż do jutrzejszego ranka.

Potem człowiek odejdzie, niosąc białą wodą w okrągłym naczyniu. Guemsey nie wie, skąd wziął białą wodę. Nie wie też do czego jest Mu ona potrzebna.

A nie wiedząc, nie zaprząta sobie tym głowy.